دیروز نامه ای به یکی از خوانندگان عزیز ومحترم بنام قاسم٬ نوشتم .ایشان از طریق کامنت پاسخی برایم فرستاده که شما را به مطالعه وقضاوت پیرامون آن  دعوت می کنم.قبل از آن٬ از آقا قاسم بخاطر پاسخگویی وانتقاد پذیری ٬تشکر وقدر دانی می نمایم. 

                              استاد گرامی با سلام و احترام . اشاره و کنایه های زیبایت را به فراست دریافت کردم٬ اما به گونه ای مرقوم فرموده اید که انگار من چنان در ناز نعمت بوده و هستم که از سر سیری به هذیان گویی سیاسی افتاده ام. عزیز دل برادر٬ من هم مثل شما مشکلات و کمبودها را میدانم و طعم فقر را نیز چشیده و می چشم . من هم مثل شما خیلی وقتها شامم نون چای (البته بدون پنیر ) بوده و مادر از جان عزیر ترم برای اینکه بهانه غذای دیگر نگیرم با ادبیات خاص خود و البته مهربانانه به من و اهل خانواده توصیه میکرد که صبحانه باید در حد سبیل جنبان - نهار معمولی و شام نیز سبک باشد تا سالم باشیم. مادر از جان عزیزتر اصول بهداشتی را برای نداریهایش بهانه می کرد و این در حالی بود که پدر غربت کشیده مان که همه دوران طفولیت و تا جوانی آرزوی دستهای مهربانش را داشته و هنوز نیز به آن محتاجم ٬برای امرار معاش مادر و همه فرزندان را از دیدار وجود مبارکش بناچار محروم کرد بود.       یادم می آید برادرم که از من کوچکتر بود متولد شده بود که پدرم به غربت رفت و وقتی بازگشت٬ برادرم در کلاس اول درس میخواند عزیز برادر مشکلات قابل انکار نیست بخصوص این که در حال حاضر جنبه جهانی به خود گرفته و نظام فراماسونی دنیا با فشار مضاعف به ایران٬ در صدد جشن گرفتن شکست ندای حق طلبانه ایران است .زهی خیال باطل مطالب من به هیچ وجه ناظر بر دفاع از کم کاری و ضعف مدیریتها در حوزه کشور نبوده اما عقیده دارم که حداقل در حد دردی که برای معطل ماندن در صف مرغ متحمل میشوی درد جنایتهایی که در صبرا و شتیلا در گذشته و کشتار طفلان معصوم در غزه با بمبهای فسفری صورت گرفته٬ نوشته باشیم و البته میدانم که شما این درد را دارید و لذا میتوان با ادبیات طنز نیز دشمنان را به سخره گرفت .با احترام .قاسم